DrukujDrukuj

Epizod poniatowski z dziejów legendarnego majora „Zapory”

Współautorzy:
  • galezowskit

Hieronim Dekutowski „Zapora”, cichociemny partyzant zrzucony został do Polski z Wielkiej Brytanii we wrześniu 1943 r. Rozkazem szefa Kedywu Okręgu Lublin majora Janusza Nawrata ps. „Lucjan” – „Zapora” został mianowany Dowódcą Oddziału Dyspozycyjnego Kedywu Inspektoratu Lublin z dniem 25 stycznia 1944 r. w stopniu porucznika.
Pierwszą odprawę zaplanowano na 25 stycznia 1944 r. w Stoczkach koło Poniatowej. Na odprawę nowego komendanta sankami z Lublina przywiózł z iście ułańską fantazją Wacław Nieleszczuk ps. „Sokół” z Opola Lubelskiego.
W odprawie udział wzięli dowódcy istniejących pododdziałów (plutonów): Stanisław Wnuk ps. „Opal” późniejszy zastępca i największy przyjaciel „Zapory”, Stanisław Rola ps. „Maks”, Janusz Rusch ps. „Kordian”, Mieczysław Cieszkowski ps. „Grzechotnik”, Stanisław Piecyk ps. „Babinicz”, Mieczysław Lorenc ps. „Szterling”, Stanisław Jasiński ps. „Żbik”, Aleksander Sochalski ps. „Duch”, Kazimierz Mącik ps. „Krzywda”, Teofil Machnica ps. „Toll”, Tadeusz Łabądź ps. „Świda”, Czesław Piasecki ps. „Agawa”.
Prezentacji obecnych dokonał „Agawa”, złożył raport o stanie organizacyjnym oddziałów, uzbrojeniu i dotychczasowej działalności.
Nowy komendant przedstawił swoją koncepcję poznania terenu działania, problemów organizacyjnych i terminów lustracji.
Władczy głos, zmarszczone brwi, nowy komendant wydawał się ostry i surowy ale znający się na wojskowym rzemiośle.
I tak zaczęła się bojowa działalność majora „Zapory” w walce z okupantem niemieckim, a później z NKWD, urzędem bezpieczęstwa aż do aresztowania 16 września 1947 r. i śmierci 7 marca 1949 r.


autor Rafał Pastwa

Twoja ocena: Brak Średnia: 4.9 (15 głosów)